ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ...

Με  σχισμές  σιωπηλές...
βράχοι  γεμάτοι  ένταση...

Στο  κοντράρισμα  γης
κι'  ουρανού,
οι  μικρές  σκιές  σμίγουν  με  τη  ζωή ...

Στη  γλυκιά  γεύση του απείρου..
η  αθόρυβη  κορφή
την  γλυκιά  ανάμνηση  ξυπνά,
στις  ζωντανές  ψυχές
που  σέρνονται  στα  πόδια σου ...

Τους  ακέραιους  πόθους,
της  νύχτας  αφουγκράζεσαι...
με  ζωή  βγαλμένη
απ'  τα  σπλάχνα  σου,
που  σ΄ ανταμώνει  συθέμελα...

Κομμάτι  της  ψυχής  όλων...
κομμάτι  του  εγώ!

Σταλμένο  στην  κορφή,
κρυφή  ελπίδα
η  ανηφοριά  σου ...

Ανέβασμα  ψυχής ... ζωής ...

Θαλπωρή....
Ζωής  ατένισμα!